Tahun 2016, aku pada semester ke-2 STPM. Dua minggu lagi aku exam.
Masa tu, baru balik sekolah, hari Jumaat. Macam biasa, balik sekolah je aku akan cari nasi. Lepas tu, makan depan tv.
Lepas aku duduk mengadap tv nak menikmati santapan ni, lapar kan, tengah hari pulak tu. Baru sesuap nasi masuk dalam mulut aku, tiba-tiba, bunyi telefon rumah, "kring! kring!". Ibu yang angkat call tu. Aku tak teruskan suapan aku yang ke-2 tu. Aku tunggu je, aku tengok ibu, tak tahu kenapa kan. Tiba-tiba, ibu terduduk. Aku tanya lah kenapa. Ibu kata, ayah accident. Terbantut aku nak makan. Terus aku ke dapur simpan makanan tu.
Nak gugur jantung ni rasanya bila dengar berita macam tu. 'Ayah accident' Allahu. Aku nak nangis, tapi aku tak nak nangis depan ibu, kene kuat. Aku ni dah lah lesen kereta tak de masa tu. Memang buntu, tak tahu nak buat macam mana.
Aku minta tolong pakcik aku bawakan kami ke hospital. Aku cuma harap yang keadaan ayah tak teruk. Aku tak kuat nak hadapi semua ni tanpa ayah. uishhh nak taip ni pun aku menangis 😂
Aku solat, aku doa sungguh-sungguh minta ayah tak teruk, aku baca quran, aku nangis sorang-sorang dalam bilik. Allah je yang tahu apa perasaan aku masa tu. Cuma satu je aku minta, keadaaan ayah baik-baik je.
Lepas solat semua, pakcik aku ambil kitorang nak pergi hospital. Ibu dah suruh aku kemas baju, persediaan untuk aku jaga ayah kat hospital nanti. Dah settle tu, kitorang gerak.
Handphone kat tangan aku memang tak lepas. Aku amat berharap yang ayah akan call aku even potensi untuk dia call tu memang tak de. Kelas tambahan petang tu pun aku tak pergi. Aku bagiahu classmate, aku ada hal urgent tak boleh datang.
Masa dalam perjalanan tu, mata aku tak lepas pandang kat sekeliling nak cari tempat yang ada accident. Tapi tak jumpa. Tak tahu kat mana. Then, tetiba phone aku bunyi. AYAH CALL! Alhamdulillah. Itu pun dah jadi satu kelegaan untuk aku. Aku tak dapat dengar dengan jelas apa yang ayah cakap. Aku tanya, ayah macam mana? Yang aku dengar jari kiri putus. Kau rasa ? Aku nak cepat-cepat sampai hospital, nak tengok ayah.
Dah sampai tu, pergi dekat tempat kecemasan tu, nampak ayah duduk dekat kerusi. Alhamdulillah. Aku bersyukur tengok keadaaan ayah tak seperti yang aku jangka. Aku duduk sebelah ayah, aku sebak, tapi aku tahan. Tangan ayah sebelah kiri kene ikat, bahu dia terseliuh. Ada luka-luka kecil sikit. Alhamdulillah tak teruk. Tapi, sebak juga ah tengok ayah macam tu.
Dalam kereta, ayah cerita macam mana ayah boleh accident. Ayah bagitahu, ayah elak kereta depan dia yang bagi SIGNAL lambat. Ayah bawa motor masa tu. Ayah elak ke kiri jalan, dan jatuh. Ayah kata nasib baik dia ke kiri, kalau ke kanan jalan, ALLAH tak tahu lah macam mana. Hari Jumaat, jalan mesti akan sibuk, Masa budak-budak balik sekolah pulak tu.
Sejak daripada tu, aku tak suka hmm bukan tak suka, aku benci manusia yang jenis tak bagi signal ni 😤
Disebabkan orang yang macam ni lah, boleh bahayakan nyawa orang lain.
No comments:
Post a Comment